Im większą wagę przyjmuje się do stanowisk, tym mniejszą do kryjących się za nimi spraw naprawdę ważnych dla obu stron.
Style negocjacji pozycyjnych:
1. Miękki – podkreśla wagę budowy i utrzymania wzajemnych stosunków.
2. Twardy – twardo gra o swoje.
Miękka | Twarda |
Uczestnicy są przyjaciółmi | Uczestnicy są przeciwnikami |
Celem jest porozumienie | Celem jest zwycięstwo |
Ustępuj, aby pielęgnować wzajemne stosunki | Żądaj ustępstw jako warunku stosunków wzajemnych |
Bądź miękki w stosunku do ludzi i problemu | Bądź twardy w stosunku do ludzi i problemu |
Ufaj innym | Nie ufaj innym |
Łatwo zmieniaj stanowisko | Okop się na swoim stanowisku |
Składaj oferty | Stosuj groźby |
Odkryj dolną granicę porozumienia | Wprowadzają w błąd co do dolnej granicy |
Akceptuj jednostronne straty w imię osiągnięcia porozumienia | Żądaj jednostronnych korzyści jako warunku zawarcia porozumienia |
Poszukaj jednego rozwiązania, które oni zaakceptują | Poszukaj jednego rozwiązania, które ty akceptujesz |
Upieraj się przy porozumieniu | Upieraj się przy swoim stanowisku |
Staraj się uniknąć walki woli | Staraj się wygrać walkę woli |
Poddawaj się presji | Wywieraj presję |
Gry negocjacyjne odbywają się na 2 poziomach – pierwszy dotyczy kwestii merytorycznych (np. negocjacje na temat wynagrodzenia), drugi zaś dotyczy procedury rozwiązywania sporu (np. miękki lub twardy przetarg pozycyjny lub jakaś inna metoda) – jest to gra o grę – metagra.
Negocjacje oparte na zasadach (negocjacje wokół meritum) to alternatywa dla negocjacji miękkich i twardych, a opierająca się na 4 podstawowych punktach:
1. Ludzie – oddziel ludzi od problemu;
2. Interesy – skoncentruj się na interesach, a nie stanowiskach;
3. Możliwości rozwiązań – opracuj wiele różnych możliwości, zanim podejmiesz decyzję;
4. Kryteria – domagaj się, aby wynik rozmów oparty był na obiektywnych kryteriach.
3 fazy podczas negocjacji:
1. Analiza – zebranie informacji, pogrupowanie ich, przemyślenie, dostrzeżenie możliwości zawarcia oczekiwanego porozumienia.
2. Planowanie – te same czynniki, co wyżej + opracowanie nowych możliwości i podjęcie decyzji, co robić. Określenie, które z naszych interesów są najważniejsze.
3. Dyskusja – wykorzystanie 4 punktów negocjacji w praktyce.
Aby znaleźć ścieżkę przez dżunglę ludzkich problemów, należy myśleć w 3 podstawowych kategoriach:
1. Percepcja – należy zrozumieć drugą stronę, tzn. czym się ona kieruje, jaki ma cel, jak może widzieć problem. Sposób widzenia rzeczywistości przez każdą ze stron tworzy problem, a zarazem otwiera drogę do jego rozwiązania podczas negocjacji.
2. Emocje – mogą one szybko doprowadzić do impasu lub końca negocjacji. Ważne, jest, aby powiedzieć o swoich uczuciach na głos – wtedy widać, że negocjacje są dla nas bardzo ważne i zależy nam na jak najlepszym ich wyniku. „Wypuszczenie pary” – jest ważne, aby pozwolić drugiej stronie na wyżalenie się, czy na inne zachowanie związane z ukazaniem emocji.
3. Komunikowanie się – występują tu trzy problemy dotyczące wymiany informacji: a) sprawne komunikowanie się jest mało prawdopodobne, gdy każda ze stron gra dla widowni (strony już praktycznie zrezygnowały, ale rozmawiają, bo chcą zrobić na kimś dobre wrażenie); b) ludzie nie słuchają tego, co druga strona ma do powiedzenia (bo np. skupiają się na tym, co oni sami mają zamiar powiedzieć); c) niezrozumienie – nasze wypowiedzi mogą być rozumiane opatrznie.
BATNA (Best Alternative To a Negotiated Agreement) – najlepsza z alternatyw negocjacyjnego porozumienia. Jest to kryterium, w stosunku do którego należy oceniać każdy z proponowanych warunków porozumienia. Jest to jedyne kryterium chroniące cię zarówno przed akceptacją warunków, które są zbyt niekorzystne, jak i przed odmową akceptacji warunków, których przyjęcie leży w twoim interesie.
Negocjacje jujitsu:
Gdy ty chcesz negocjować, a przeciwnicy zajęli twarde stanowisko (negocjacje pozycyjne), skieruj ich uwagę na meritum sprawy i na to, co mogą zrobić w danej kwestii.
Występują 2 podstawowe narzędzia w tych negocjacjach:
1. Stosowanie pytań zamiast twierdzeń (pytania generują odpowiedzi, twierdzenia zaś opór);
2. Cisza – gdy ktoś wysunął niedorzeczną propozycję, przemilcz to – ludzie w ciszy czują się źle i sami mogą ją przerwać, zadając kolejne pytania, czy odpowiadając na te, na które nie uzyskaliśmy wcześniej odpowiedzi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz