Komunikacja niewerbalna II

Występują następujące kanały komunikacyjne: wzrok (zwracamy uwagę na obrazy); słuch (zwracamy uwagę na dźwięki); kinezjetyka ( zwracamy uwagę na dotyk).

Są 3 płaszczyzny, w których możemy analizować style komunikowania się:
a) jak odbierasz informacje (wzrokowe, słuchowe, kinestetyczne).
b) jak organizujesz tok / styl myślenia (myślenie równoległe – robi się wiele rzeczy jednocześnie, tak postępują ludzie niesystematyczni, myślenie seryjne – uporządkowane, systematyczne, ludzie drobiazgowi. Najpierw robią jedną rzecz, kończą ją i dopiero potem zaczynają robić następną)
c) jak przekazujesz informacje (wzrokowo, słuchowo, kinestetycznie)


Skuteczne komunikowanie się to:
a) diagnoza stylu komunikacji
b) elastyczność zdolności przystosowania się (tzw. dopasowanie kroku)
c) pozytywny wpływ na jakość i zdolność przekazu informacji

Kontakty odbywają się na 2 płaszczyznach i opierają się na dopasowaniu:
1. werbalnym – upodobnienie własnego języka do języka, jakim posługuje się nasz rozmówca (z ludźmi należy rozmawiać ich własnym językiem). Chodzi tu o:
a) dopasowanie systemu reprezentacji (dostosowanie wypowiadanych słów czynnościowych do systemu reprezentacji mówcy – wizualny, audytywny, kinestetyczny)
b) dopasowanie słownictwa – formułowanie swoich wypowiedzi w oparciu o te słowa, które używane są przez rozmówcę i wywołują u niego pozytywne emocje
c) dopasowanie sposobu rozumowania – odwoływanie się do sposobu rozumowania partnera
2. niewerbalnym – postawa ciała, ruchy kończyn, parajęzyk, proksemika

Można wyróżnić 3 rodzaje gestów u ludzi:
a) wrodzone (np. sposób zakładania ręki na rękę)
b) nabyte (skinienie głowy, uśmiech)
c) dziedziczne (na podstawie zwierząt, gesty drapieżników)

Mehrabian – im ktoś wyżej stoi w hierarchii społecznej, im bardziej jest inteligentny, to w większym stopniu posługuje się słownictwem, a jednocześnie komunikacja niewerbalna u takiej osoby zajmuje niewiele miejsca.
Nęcki – akty komunikacji niewerbalnej:
a) gestykulacja
b) wyraz mimiczny twarzy
c) dotyk i kontakt fizyczny
d) wygląd fizyczny (ubieranie się, czesanie, makijaż)
e) dźwięki paralingwistyczne (westchnięcia, śmianie się)
f) kanał wokalny (tembr głosu, szybkość mówienia)
g) spojrzenia i wymiana spojrzeń
h) dystans fizyczny między rozmówcami
i) pozycja ciała w trakcie rozmowy
j) organizacja środowiska (warunki ergonomiczne, np. meble, obrazy)
Ekman – przedstawił typologię przedstawiającą role pełnione przez komunikowanie niewerbalne w całości komunikowania się ludzi:
a) emblematy – są to gesty typu uśmiech, pomachanie ręką, skinienia głowy
b) ilustratory – mówiąc, pokazujemy rękami, np. jak ktoś kłamie, to pokazywanie odbywa się na bardzo niskim poziomie w stosunku do ciała
c) wskaźniki emocji – zachowanie mające na celu pokazanie przeżywanych stanów uczuciowych (mimika twarzy, zmiana tonu głosu, zmiana zabarwienia skóry)
d) regulatory konwersacyjne – utrzymanie i modyfikacja sposobu mówienia i słuchania, czyli organizowanie naszej aktywności konwersacyjnej:
- osoba aktualnie mówiąca zamierza zakończyć swoje wystąpienie i chce oddać głos słuchaczowi (co się wtedy dzieje – osoba mówiąca zaczyna posługiwać się pytającą intonacją, obniża siłę głosu, nawiązuje kontakt wzrokowy ze słuchaczami)
- osoba, która jest przy głosie, chce kontynuować przemówienie wbrew woli słuchacza, gdyż to on chce mówić (objawy u osoby mówiącej – podniesienie siły głosu, wzrost napięcia w pozycji ciała, unikanie bezpośrednich spojrzeń w oczy, unikanie robienia przerw w wypowiedzi i tzw. blokowanie, czyli podniesienie i opuszczenie ręki)
- osoba słuchająca zdecydowanie dąży do zabrania głosu i chce, aby rozmówca zamilkł (następuje wtedy podniesienie ręki do góry, zachęcanie mówcy do zakończenia poprzez potakiwanie głową, przyspieszenie oddechu, większe napięcie w pozycji ciała, próby nawiązania kontaktu wzrokowego, ogólne pobudzenie)
- osoba mówiąca daje znak, że zakończyła lub jest blisko zakończenia wypowiedzi, a druga osoba odmawia zabrania głosu (osoba odmawiająca – rozluźniona pozycja ciała, unikanie kontaktu wzrokowego z rozmówcą, zachęcanie rozmówcy do mówienia poprzez uśmiech, aprobujące potakiwanie głową, utrzymywanie ciszy i bezruchu).